Artikelen

Gepubliceerd door Dr Rath Foundation

Een derde wereldoorlog voorkomen: de drijvende krachten achter de crisis in Oekraïne zijn dezelfde als die tot de Eerste en Tweede Wereldoorlog leidden

Nu de aandacht van de wereld steeds meer uitgaat naar de zich verdiepende crisis in Oekraïne, wordt het gestage gedreun naar oorlog met de dag hoorbaarder. Als de wereld niet in de afgrond van een nieuw catastrofaal wereldwijd conflict wil vallen, is het van cruciaal belang dat wij lering trekken uit de geschiedenis en deze lessen begrijpen. Hoewel er ongetwijfeld vele factoren zijn die de wereld naar dit kritieke punt in de tijd hebben geleid, wordt een van de belangrijkste nog steeds genegeerd door de mainstream media. Ondanks wat ons wordt verteld, zijn de drijvende krachten achter de huidige crisis precies dezelfde als die welke tot de vorige twee wereldoorlogen hebben geleid.

Het is geen toeval dat de escalatie van de crisis in Oekraïne op een moment komt dat, net nu de wereld begint over te stappen van vervuilende fossiele brandstoffen, stijgende energieprijzen miljoenen mensen dwingen te kiezen tussen eten op tafel zetten en hun huis verwarmen. Het is ook geen toeval dat de escalatie in de richting van oorlog samenvalt met experimentele mRNA- en DNA-gebaseerde COVID-19-vaccins die torenhoge winsten opleveren voor de uitpuilende zakken van de farmaceutische industrie.

Het is al duidelijk dat een wereldwijde overgang weg van fossiele brandstoffen de huidige bedrijfsmodellen van olie- en gasproducenten zal decimeren. Maar wat minder goed wordt begrepen, is dat de winsten van de farmaceutische industrie nu evenzeer worden bedreigd. Vóór de COVID-19-pandemie stonden de bedrijfsmodellen van farmaceutische bedrijven op het punt van terminaal verval. Tegen 2018 voorspelden onderzoekers die de industrie onderzochten dat dalende succespercentages bij de ontwikkeling van nieuwe geneesmiddelen, stijgende kosten voor klinische tests en toenemende concurrentie van goedkopere generieke fabrikanten er samen voor zouden kunnen zorgen dat farmaceutische productie niet langer een winstgevende onderneming is.

Koppel dit aan een groeiend bewustzijn van de potentiële risico’s en bewezen gevaren van de huidige experimentele COVID-19 vaccins, en het feit dat er nu effectieve, veilige, niet-octrooieerbare benaderingen bestaan voor de bestrijding van infectieziekten, hart- en vaatziekten en kanker met vitamines en andere natuurlijke stoffen, en het wordt kristalhelder dat er een levensvatbare overgang in het verschiet ligt, weg van de op geneesmiddelen gebaseerde geneeskunde. Net als hun tegenhangers in de olie- en gasindustrie zouden de bedrijfsmodellen van farmaceutische bedrijven door een dergelijke ontwikkeling echter worden gedecimeerd. Deze mogelijkheid maakt de crisis in Oekraïne des te gevaarlijker, omdat de geschiedenis ons leert dat olie- en geneesmiddelenbedrijven in het verleden nauwe banden hebben gehad met het uitbreken van wereldoorlogen.

De lessen van de geschiedenis

De parallellen tussen de huidige crisis en de gebeurtenissen die tot de twee vorige wereldoorlogen hebben geleid, gaan veel verder dan het begin ervan op Europese bodem. Officiële documenten van het proces van Neurenberg van 1947-1948 tegen het beruchte IG Farben-kartel bewijzen dat olie- en farmaceutische bedrijven de belangrijkste economische drijfveer waren achter de Tweede Wereldoorlog. De Tweede Wereldoorlog, die het leven kostte aan meer dan 60 miljoen mensen, werd gepland en voornamelijk gefinancierd door IG Farben, een kartel bestaande uit de Duitse bedrijven Bayer, BASF, Hoechst, en anderen. Hun gezamenlijke ambitie was de wereldolie- en geneesmiddelenmarkt in handen te krijgen en alle concurrentie met geweld uit te schakelen.

Een andere historische parallel kan worden gezien in de misdadige medische experimenten die werden opgedrongen aan de onschuldige gevangenen van concentratiekampen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Deze experimenten betroffen het gebruik van gevaarlijke vaccins en geneesmiddelen, geproduceerd door Bayer, Hoechst, en andere IG Farben bedrijven. Sommige van de chemische stoffen die in deze dodelijke proeven werden gebruikt, leverden de fabrikanten later miljarden dollars op doordat zij de eerste generatie van zogenaamde “chemotherapie”-medicijnen werden. De verplichte toepassing van experimentele COVID-19 vaccins op onschuldige mensen vandaag de dag weerspiegelt dus een huiveringwekkende geschiedenis waarvan de wereld schijnbaar nog steeds geen lering heeft getrokken.

De bedrijven van IG Farben speelden ook een sleutelrol bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. De octrooihouder voor het mosterdgas en andere chemische strijdmiddelen die in deze oorlog werden gebruikt, was bijvoorbeeld Bayer. Het is dus duidelijk dat het profiteren door grote bedrijven van de dood en vernietiging van de oorlog een geschiedenis heeft die veel verder teruggaat in de tijd dan de meeste mensen zich thans realiseren.

Het ontwerp van het huidige Europa heeft zijn oorsprong in de twee wereldoorlogen

Het officiële doel van de Duitse bedrijven en politici in de Eerste Wereldoorlog stond bekend als het “Septemberprogramma” en werd gepubliceerd in september 1914, slechts een paar weken na het uitbreken van de oorlog. De toenmalige Duitse Bondskanselier Theobald von Bethmann-Hollweg vatte het als volgt samen:

“Ons doel is een CENTRAAL- EUROPESE ECONOMISCHE UNIE met gemeenschappelijke douaneregelingen, die Frankrijk, België, Nederland, Denemarken, Oostenrijk-Hongarije, Polen, en eventueel Italië, Zweden en Noorwegen omvat.

Deze Unie – onder Duitse leiding – moet de economische dominantie van Duitsland over Midden-Europa stabiliseren.”

Hoewel Duitsland werd verslagen, werd het plan niet opgeschort. In plaats daarvan werd het slechts twee decennia later het centrale economische doel van de Tweede Wereldoorlog. Het bewijs hiervan kwam tijdens het eerder genoemde Neurenberg proces van 1947-1948 tegen het IG Farben kartel. Bij de bespreking van de aanklacht tegen Fritz ter Meer, een van de hoofddirecteuren van IG Farben, gaf zijn raadsman toe dat het concept van een “Totale Europese Economische Ruimte” vorm had gegeven aan de oorlogsdoelen van zijn cliënt.

Verder bewijs voor de werkelijke economische en politieke doelen van de Tweede Wereldoorlog is te vinden in een boek uit 1941 van Arno Sölter, hoofd van het Nazi “Centraal Onderzoek Instituut voor Nationale Economische Orde en Economie van de Grotere Sfeer” in Dresden, Duitsland. Sölter’s instituut was één van de officiële economische planningsbureaus voor de Nazi/IG Farben coalitie. Zijn boek, getiteld ‘The Greater Sphere Cartel – An Instrument of Industrial Market Order in a New Europe’, geeft de blauwdruk voor wat later de structuur van de Europese Unie (EU) zou worden. Sölter beschrijft met name concepten als de “Europese Commissie – het ongekozen uitvoerende orgaan van Europa – en het systeem van zogenaamde “richtlijnen” waarmee de wetten van het continent worden gehandhaafd.

Na de Tweede Wereldoorlog werden de belangrijkste architecten van wat de EU zou worden, gerekruteerd onder dezelfde technocraten die de plannen hadden ontworpen voor een naoorlogs Europa onder de controle van Nazi-Duitsland. Een van de meest opmerkelijke onder hen was Walter Hallstein, een advocaat die de Nazi regering had vertegenwoordigd in officiële staatsonderhandelingen. Ondanks het feit dat hij openlijk de Neurenberger rassenwetten steunde, die Duitse Joden uitsloten van het Reichsburgerschap en hen verboden te trouwen, of zelfs maar seksuele relaties te hebben, met personen van Duits of verwant bloed, werd Hallstein in 1958 benoemd tot stichtend voorzitter van de Europese Commissie.

De geschiedenis herhaalt zich

Als men eenmaal de verborgen geschiedenis begrijpt waarop de EU is gebouwd, worden de bredere gevaren van de crisis in Oekraïne onmiddellijk duidelijk. Net als in het verleden blijft de expansie van de wereldmarkten voor de grootste multinationals centraal staan in de doelstellingen van de EU. Het is dan ook geen toeval dat de luidste stemmen in het streven naar oorlog komen uit Duitsland en Frankrijk, met steun van de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. Samen zijn dit vier van de rijkste en machtigste farmaceutische exporterende landen.

Het is dan ook geen wonder dat het hoofd van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, op de ontdekking van de Omicron variant reageerde door te zeggen dat het tijd was om vaccinatie tegen COVID-19 in Europa verplicht te stellen. In plaats van de Europese burgers te beschermen, ging haar verklaring veel meer over het beschermen van de toekomst van de farmaceutische industrie en het vergroten van haar winsten. Iedereen die hieraan twijfelt hoeft zich alleen maar af te vragen waarom de Europese plannen voor vaccinatiepaspoorten al 20 maanden voor de COVID-19 pandemie bestonden. Net zoals de architecten van de EU in het verleden deden, spelen hun opvolgers vandaag een spel van de lange adem. Oorlog voorkomen betekent dus vooral voorkomen dat de geschiedenis zich herhaalt.